AR ، به عنوان یک ژن کد کننده پروتئین ، روی کروموزوم X قرار دارد ، تقریباً 110 کیلو دالتون است و از چهار ناحیه عملکردی تشکیل شده است ، یعنی ، (1) ناحیه لولا/ the hinge region ، (2) حوزه اتصال به لیگاند/ ligand-binding domain ، (3) N- دامنه فعال سازی پایانی/ N-terminal transactivation domain ، و (4) توالی متصل شونده به DNA binding domain ] . آندروژن رسپتور، یک فاکتور رونویسی هسته ای است که برای رشد طبیعی پروستات و PCa مورد نیاز است. بنابراین ، نقش کلیدی در شروع و پیشرفت PCa ایفا می کند. PCA میتواند توسعه یافته از وضعیت حساس به آندروژن، وضعیت مقاومت به کستریشن پیدا کند. lncRNA ها می توانند به عنوان سرطان زا و سرکوب کننده تومور در PCa از طریق محور سیگنالینگ AR عمل کنند. مطالعه ما نشان می‌دهد lncRNAهایی مانند PCAT18 و HOTAIR در سرطان پروستات دچار اختلال تنظیم می‌شوند و ممکن است پتانسیل استفاده به عنوان نشانگرهای زیستی را داشته باشند. در حالی که تحقیقات بیشتری مورد نیاز است، این یافته‌ها به درک رو به رشد ما از نقش پیچیده lncRNAها در توسعه سرطان پروستات کمک می‌کند و در نهایت می‌تواند منجر به استراتژی‌های تشخیصی یا درمانی جدید شود.

ما در این تحقیق سطح بیان چندین lncRNA مهم مانند PCAT18، CTBP1-AS و HOTAIR را در خون مردان مبتلا به سرطان پروستات PCa) ) در مقایسه با افراد مبتلا به BPH بررسی کردیم. هدف ما این بود که ببینیم آیا این lncRNAها می‌توانند به طور بالقوه به عنوان نشانگرهای زیستی برای تمایز بین این دو بیماری عمل کنند یا خیر. مطالعه حاضر با بهره گیری از روش Real-Time PCR کاهش قابل توجهی از مولکولهای lncRNAی CTBP1-AS، PCAT18 و HOTAIR را در 30 نمونه PCa در مقایسه با30 نمونه گروه BPH نشان داد. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که این RNAهای غیر کدکننده طولانی (lncRNAها) ممکن است در سرکوب تومور در طول توسعه یا پیشرفت سرطان پروستات نقش داشته باشند. کاهش بیان این lncRNAها می‌تواند به طور بالقوه پیشرفت بیماری را تسهیل کند و لذا، نشانگرهای ارزشمندی برای PCA باشند، اما فعلا نمیتوان از آنها بعنوان بیومارکرهای تشخیصی قطعی استفاده کرد. پیشنهاد ما اینست که ترکیب آنها با سایر نشانگرهای زیستی، مانند آنتی‌ژن اختصاصی پروستات PSA)، محل تومور و درجه تومور) برای افزایش دقت تشخیص در نظر گرفته شود .