به دنبال تروما به ستون فقرات بخشی از بیماران دچار آسیب های تروماتیک نخاع می شوند. این بیماری که یکی از مهمترین عوامل ناتوانی در جهان محسوب می شود موجب عوارض ماندگار حسی، حرکتی، افت کیفیت زندگی، اختلالات ناباروری درد و اختلالات دفعی می شود. شیوع این عارضه در مردان تا 7 برابر بیشتر است زنان است. گزارشات داخل کشور نیز نشان می دهد حدود 80 درصد قربانیان آسیب های نخاعی را مردان تشکیل می دهند. هنوز درمان قطعی برای این آسیب نخاعی وجود ندارد. عدم وجود درمان قطعی برای آسیب های نخاعی منجر شده تا بیماران مبتلا به این آسیب ها تا پایان عمر از درجاتی از ناتوانی رنج ببرند که این امر هزینه های مالی و غیرمالی هنگفتی بر دوش خانواده و سیستم های بهداشت و درمان می گذارد. متفورمین به عنوان یک داروی کاهنده قند خون سالهاست که در بیماران دیابتی مورد استفاده قرار می گیرد. اما اثرات این دارو تنها به کاهش قند خون خلاصه نمی شود و در اثرات مثبت آن در بیمارهای دیگر نیز به اثبات رسیده است. مطالعات فعلی نشان می دهند که متفورمین موجب بهبود عملکرد حرکتی متعاقب آسیب های نخاعی می شود که ناشی از تحریک جوانه زدن آکسونی، تثبیت میکروتوبول ها و کاهش استرس اکسیداتیو می شود. با این وجود هنوز یک جمع بندی در زمینه اثرات مختلف متفورمین در آسیب های نخاعی وجود ندارد. اختلاف نظرهای موجود در مطالعات فعلی موجب شده است تا نتوان به یک جمع بندی در این زمینه که کدام دوز از متفورمین در آسیب های نخاعی می تواند مفید باشد، آیا برای تمامی بیماران می توان از این دارو بهره جست و اینکه برای کدام دسته از بیماران این دارو منع مصرف دارد. برای رسیدن به یک نتیجه گیری نهایی محققین مطالعه حاضر در نظر دارند با انجام یک مرور نظام مند بر روی اثربخشی متفورمین در آسیب های نخاعی، نقش احتمالی آن را در بهبود عوارض نخاعی مورد کنکاش قرار دهند. طی یک جستجوی جامع در منابع Medline، Embase، Scopus و Web of Science از آغاز تا مه 2024 مطالعاتی که از مدل‌های جوندگان آسیب نخاعی تروماتیک تحت درمان با متفورمین در مقایسه با گروه کنترل درمان نشده استفاده کرده بودند، وارد شد. داده‌های مربوط به بهبود حرکت، درد نوروپاتیک و مکانیسم‌های مولکولی مرتبط با آسیب ثانویه استخراج شد. نتایج این تحقیق نشان داد که متفورمین به طور قابل توجهی عملکرد حرکتی را افزایش می دهد. تجویز این دارو هم آلودینیای مکانیکی و هم هایپرآلژزی حرارتی را بهبود بخشید. متفورمین التهاب، استرس اکسیداتیو، فعال‌سازی میکروگلیا و آستروگلیوز را کاهش می‌دهد و از طریق فعال کردن مسیر سیگنالینگ پروتئین کیناز فعال‌شده با آدنوزین مونوفسفات، جریان میلین‌سازی و اتوفاژی را افزایش می‌دهد. این امر منجر به کاهش آپوپتوز و اندازه ضایعه و افزایش حفظ بافت و بقای نورونی شد. تجزیه و تحلیل زیرگروه‌ها نشان داد که وقتی متفورمین در مرحله حاد (کمتر از ۳ روز پس از آسیب) تجویز شود، بهبود حرکتی بیشتری حاصل می شود. به طور کلی مطالعه حاضر نشان داد متفورمین مزایای درمانی قابل توجهی را برای آسیب نخاعی در مدل‌های جوندگان نشان می‌دهد، که باعث بهبود حرکتی و کاهش درد نوروپاتیک می‌شود. این نتایج، پتانسیل کاربردی آن را برای مدیریت بالینی آسیب نخاعی برجسته می‌کند.