در این مطالعه، ادراک علیت بصری در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون (PD) با استفاده از اثر پرتابی میشوت (Michotte’s launching effect) بررسی شد. هدف مطالعه، ارزیابی سیستماتیک نحوه درک رابطه علت و معلولی بین دو شیء متحرک و تعیین نقش میزان هم‌پوشانی فضایی در این ادراک بود. از تمامی شرکت‌کنندگان رضایت‌نامه آگاهانه کتبی دریافت شد. محرک‌های بصری با استفاده از نرم‌افزار PsychoPy طراحی شدند. در آزمایش اصلی، ۳۰ نفر شامل ۱۵ بیمار مبتلا به پارکینسون و ۱۵ فرد سالم همسان از نظر سن شرکت کردند. تشخیص پارکینسون بر اساس معیارهای بالینی انجمن اختلالات حرکتی (MDS) انجام شد. هفت بیمار پس از حداقل ۱۲ ساعت قطع داروی دوپامینرژیک در وضعیت OFF و هشت بیمار در وضعیت ON دارو مورد بررسی قرار گرفتند. افرادی که دچار اختلال شناختی، بیماری‌های نورولوژیک یا روان‌پزشکی دیگر یا اختلالات بینایی مؤثر بر عملکرد بودند، از مطالعه حذف شدند. در آزمایش اصلی، دو توپ سیاه نمایش داده شد و یکی از توپ‌ها با توپ ثابت برخورد می‌کرد. میزان هم‌پوشانی از صفر تا ۱۰۰ درصد در ۱۱ سطح تغییر داده شد و شرکت‌کنندگان تعیین کردند که آیا توپ اول از توپ دوم عبور کرده یا باعث حرکت آن شده است. پاسخ‌ها با رگرسیون لجستیک تحلیل و نقطه برابری ذهنی (PSE) و شیب تابع روان‌سنجی به‌عنوان شاخص‌های ادراک علیت و حساسیت محاسبه شدند. زمان واکنش نیز بررسی شد. دو آزمایش کنترل برای بررسی ادراک هم‌پوشانی و تأثیر سرعت حرکت انجام شد تا مشخص شود و نتیجه این بود که بیماران مبتلا به بیماری پارکیسنشون درک علیت بینایی کاهش می یابد.