بیماری پارکینسون (PD) یکی از شایع‌ترین بیماری‌های نورودژنراتیو پیشرونده است و با افزایش شیوع آن در خاورمیانه، دسترسی عادلانه به درمان‌های دارویی، جراحی و توانبخشی اهمیت بیشتری یافته است. این مطالعه با هدف بررسی دسترسی، استطاعت مالی و میزان استفاده از درمان‌های پارکینسون در کشورهای مختلف خاورمیانه انجام شد. در این مطالعه مقطعی، یک پرسشنامه اینترنتی در سال ۲۰۲۵ میان متخصصان مغز و اعصاب و اختلالات حرکتی در ۱۲ کشور خاورمیانه توزیع شد. در نهایت، ۳۱ پزشک از ۹ کشور در مطالعه شرکت کردند که حدود ۴۴ درصد آنان متخصص اختلالات حرکتی بودند. دسترسی، استطاعت مالی و میزان تجویز داروها، درمان‌های پیشرفته و خدمات توانبخشی بررسی شد. نتایج نشان داد که لوودوپا با دسترسی حدود ۹۸ درصد، در دسترس‌ترین درمان دارویی در منطقه بود، در حالی که داروهای جدیدتر مانند مهارکننده‌های MAO-B و COMT و برخی آگونیست‌های دوپامین دسترسی نامتفاوتی داشتند. در درمان‌های پیشرفته، دسترسی به تحریک عمقی مغز (DBS) حدود ۶۶.۴ درصد گزارش شد، اما استطاعت مالی و میزان استفاده از آن پایین‌تر بود. درمان‌های انفوزیونی، به‌ویژه LCIG، با بیشترین محدودیت دسترسی مواجه بودند. تله‌مدیسین دسترسی متوسطی داشت و آزمایش ژنتیک نیز به دلیل هزینه، استفاده محدودی داشت. خدمات توانبخشی عمومی نسبتاً در دسترس بودند، اما خدمات اختصاصی پارکینسون و مراقبت چندرشته‌ای محدودتر بودند. در مجموع، مطالعه نشان داد که هزینه، پوشش بیمه، زیرساخت درمانی و کمبود نیروی متخصص از مهم‌ترین موانع دسترسی عادلانه به درمان پارکینسون در خاورمیانه هستند. نویسندگان بر تقویت پوشش بیمه، کاهش هزینه درمان‌های پیشرفته و توسعه آموزش تخصصی تأکید کردند.