محمدعلی صدیقی گیلانی، اورولوژیست و استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، در کنگره سلامت مردان با تأکید بر لزوم بررسی همه‌جانبه بیماران مبتلا به کاهش میل جنسی، گفت: این اختلال معمولاً یک علت واحد ندارد و ارزیابی دقیق وضعیت هورمونی، جسمی، روانی، قلبی و روابط زناشویی برای درمان مؤثر آن ضروری است.

وی با اشاره به ارزیابی هورمون تستوسترون اظهار کرد: صرف اندازه‌گیری یک‌باره تستوسترون برای تصمیم‌گیری درمانی کافی نیست. علاوه بر تستوسترون تام، باید میزان تستوسترون آزاد نیز محاسبه شود؛ به همین دلیل اندازه‌گیری پروتئین متصل‌شونده به هورمون‌های جنسی (SHBG) و آلبومین نیز اهمیت دارد تا وضعیت واقعی هورمون فعال بدن مشخص شود.

صدیقی گیلانی افزود: در بیمارانی که دچار کاهش تستوسترون هستند، علائمی مانند خستگی، ضعف، بی‌حوصلگی، کاهش انرژی و حتی افسردگی ممکن است ناشی از همین اختلال هورمونی باشد، اما باید مشخص شود چه میزان از علائم بیمار به کاهش تستوسترون و چه میزان به سایر بیماری‌ها یا مشکلات روانی مربوط است.

وی ادامه داد: کنترل بیماری‌های زمینه‌ای نیز اهمیت زیادی دارد. دیابت، فشار خون بالا، اختلالات خواب و سایر بیماری‌های مزمن می‌توانند در بروز یا تشدید کاهش میل جنسی نقش داشته باشند و همزمان کیفیت زندگی بیمار را نیز تحت تأثیر قرار دهند.

این استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران با اشاره به سابقه خانوادگی بیماری قلبی در بیمار مورد بحث گفت: با توجه به اینکه اختلال نعوظ می‌تواند نشانه‌ای از درگیری عروق باشد، احتمال ابتلای این افراد به بیماری‌های قلبی ـ عروقی نیز افزایش می‌یابد. از آنجا که قطر عروق آلت تناسلی از عروق کرونر کوچک‌تر است، ممکن است اختلال نعوظ چند سال زودتر از بروز علائم بیماری‌های قلبی ظاهر شود؛ بنابراین ارزیابی وضعیت قلب و عروق این بیماران ضروری است.

وی افزود: پیش از آغاز درمان با تستوسترون، باید وضعیت سلامت قلب بیمار بررسی شود و در صورت نیاز، ارزیابی توسط متخصص قلب انجام گیرد.

صدیقی گیلانی با تأکید بر نقش روابط زناشویی در موفقیت درمان اظهار کرد: اگر زوجین از نظر عاطفی رابطه مناسبی نداشته باشند، حتی بهترین درمان‌های دارویی نیز اثربخشی مطلوب نخواهند داشت. بنابراین بررسی وضعیت روانی بیمار و کیفیت رابطه زوجین باید همزمان با درمان‌های جسمی انجام شود.

وی تصریح کرد: درمان افسردگی با تستوسترون توصیه نمی‌شود، مگر در بیمارانی که کمبود واقعی تستوسترون همراه با علائم بالینی داشته باشند. در چنین شرایطی، درمان جایگزینی هورمونی می‌تواند بخشی از برنامه درمان باشد، اما جایگزین درمان‌های استاندارد افسردگی نیست.

این اورولوژیست با اشاره به ارتباط متقابل کاهش تستوسترون با بیماری‌هایی مانند فشار خون و دیابت گفت: این بیماری‌ها می‌توانند یک چرخه معیوب ایجاد کنند؛ به گونه‌ای که هر کدام دیگری را تشدید کند و در نهایت کیفیت زندگی و عملکرد جنسی بیمار کاهش یابد.

وی افزود: در صورت تجویز تستوسترون، بررسی سلامت پروستات پیش از شروع درمان و پایش منظم بیمار در طول درمان الزامی است تا از بروز عوارض احتمالی پیشگیری شود. همچنین اصلاح سبک زندگی، کنترل وزن، فعالیت بدنی، ترک سیگار و کنترل بیماری‌های مزمن بخش جدایی‌ناپذیر درمان این بیماران است.

صدیقی گیلانی در پایان با اشاره به پیچیدگی این گروه از بیماران، راه‌اندازی کلینیک‌های چندتخصصی سلامت مردان را ضروری دانست و گفت: بسیاری از این بیماران علاوه بر مشکلات جسمی، از نظر روانی نیز خسته و فرسوده هستند و توان مراجعه جداگانه به متخصصان متعدد را ندارند. ایجاد کلینیک‌های چندتخصصی که در آن متخصصان اورولوژی، روانپزشکی، غدد، قلب و سایر رشته‌های مرتبط به صورت تیمی بیمار را ارزیابی و درمان کنند، می‌تواند کیفیت خدمات و نتایج درمان را به طور چشمگیری بهبود بخشد.

لینک خبر:‌https://nafasmedia.com/vdch.-nzt23nkmftd2.html