آسیب نخاعی یکی از چالش‌های جدی است که می‌تواند موجب از دست رفتن توانایی‌های حرکتی فرد شود. در سال‌های اخیر، استفاده از «داربست‌های عاری از سلول» (ساختارهای زیستی که سلول‌های آن‌ها حذف شده و تنها چارچوب اصلی باقی مانده است) به‌عنوان راهکاری نوین برای ترمیم بافت آسیب‌دیده مورد توجه قرار گرفته است. با توجه به تعدد مطالعات در این زمینه، درک دقیق میزان اثربخشی این داربست‌ها و شرایط بهینه‌ی استفاده از آن‌ها برای تصمیم‌گیری‌های درمانی اهمیت بالایی دارد.

پژوهشگران با بررسی مجموعه‌ای از مطالعات آزمایشگاهی دریافتند که پیوند این داربست‌ها به‌تنهایی، تأثیر قابل‌توجهی در بهبود حرکت حیوانات دچار آسیب نخاعی دارد. یافته‌های کلیدی این پژوهش نشان می‌دهد که: داربست‌هایی که از بافت خودِ نخاع تهیه شده‌اند، کارایی بالاتری نسبت به سایر نمونه‌ها دارند. زمان کاشت داربست نقشی حیاتی دارد؛ بهترین نتیجه زمانی حاصل می‌شود که پیوند بلافاصله (کمتر از ۳۰ دقیقه) پس از آسیب انجام شود و با گذشت زمان (حتی ۲۴ ساعت)، بخش بزرگی از اثرات مفید آن از بین می‌رود. ترکیب این داربست‌ها با روش‌های سلول‌درمانی، نتایج بهتری نسبت به استفاده تکی از داربست‌ها به همراه دارد.

با توجه به نتایج به‌دست‌آمده، توصیه می‌شود در طراحی پروتکل‌های درمانی و پژوهش‌های آتی بر دو محور اصلی تمرکز شود: اول، اولویت‌دهی به بازه زمانی بسیار کوتاه برای مداخله درمانی جهت پیشگیری از پیشرفت آسیب و دوم، بهره‌گیری از داربست‌هایی با منشأ بافت عصبی در کنار استفاده هم‌زمان از سلول‌درمانی. این رویکرد می‌تواند شانس موفقیت برای بازیابی عملکرد حرکتی را به‌طور چشمگیری افزایش دهد.